Porodica

Sva javno mnjenjska istraživanja koja su rađena u poslednjih pet godina nedvosmisleno pokazuju da je položaj žena u najvećoj meri u većini područja u Srbiji diskriminatoran, marginalizovan, pa čak i uvredljiv.  Naravno, veća diskriminacija se javlja u mestima i oblastima koja su ekonomski siromašnija, u konzervativnim sredinama, ali nije nekarakteristična ni za razvijenije sredine, pa čak i Beograd kao metropolu. Osobe sa invaliditetom čine 10% populacije a veoma veliki broj tih osoba žive u Beogradu zbog veće dostupnosti i boljih uslova  života. Takodje u Beogradu postoji nekoliko domova za zbrinjavaje i smeštaj osoba sa invaliditetom. Zbog ovih pomenutih faktora u Beogradu se češće govori o diskriminaciji osoba sa invaliditetom što nikako ne znači da ona ne postoji u drugim sredinama. Takođe u Beogradu su rađena i istraživanja na populaciji žena sa invaliditetom. Ovakva istraživanja su pokazala  da je situacija kada su žene sa invaliditetom u pitanju i po nekoliko puta gora nego kod muškaraca sa invaliditetom.

Podaci organizacija koje se bave problematikom nasilja nad ženama posebno organizacije Iz kruga koja se bavi problematikom žena sa invaliditetom, prikupljeni u periodu od 1997-2004. godine govore da je diskriminacija žena sa invaliditetom oko pet puta veća nego kod muškaraca sa invaliditetom. Sem toga, vidovi diskriminacije žena sa invaliditetom su raznovrsniji i agresivniji, nasilničko ponašanje češće, dok u preko 80% slučajeva nasilni subjekt potiče iz neposrednog okruženja, pre svega uže porodice (65%).  Takođe, valja istaći da samo nešto više od 5-10% žena sa invaliditetom ima neki posao, stalni ili privremeni, što već samo za sebe dovoljno govori o diskriminaciji ove populacije. Po tradicionalnom shvatanju žena je neko ko treba da okuplja porodicu,majka i domaćica. Ali postavlja se pitanje koliko je ovakvu ulogu moguće da obavljaju žene koje imaju invaliditet, ali i koliko im se opcija za izbor nudi? Žene koje su u većini izložene nasilju i u porodici i društvu su diskriminisane i po osnovu invaliditeta i po osnovu pola.  Takođe kod majki koje imaju decu sa invaliditetom često se događa diskriminacija u shvatanju da je ona „kriva“ što je rodila „takvo“ dete.Veoma je čest primer nasilnog ponašanja ili napuštanja muža i oca kada se rodi dete sa invaliditetom.Tu se otvara spirala problema i uloga žrtve od majke do deteta koje ima invaliditet.  Napuštanjem tradicionalnog modela invalidnosti u poslednjoj dekadi i u Srbiji,  osobe sa invaliditetom žele da rade i budu aktivni subjekti u društvu.

Širenjem svesti o tom problemu, CRID će uticati na smanjenje višestruke diskriminacije i uključiti relevantne institucije i lokalnu upravu u rešavanje ovih problema a i podizanjem svesti samih žena sa invaliditetom o sebi kao žrtvama nasilja omogućiće se lakši pristup informacijama koje mogu da ukažu na smerove rešavanja dalje marginalizacije i  segregacije žena sa invaliditetom ili majki koje imaju decu sa invaliditetom.

Vaš komentar?